สื่ออินโดนีเซีย รายงานเรื่องราวของเออร์วาน วาห์ยู อันยาสโวโร ที่ถูกลักพาตัวไปขณะอายุ 5 ขวบ พลัดพรากจากครอบครัวไปเป็นขอทาน ชีวิตระหกระเหินอยู่กับคนแปลกหน้า กระทั่งอายุ 17 ปีจึงได้พบหน้าพ่อแม่พี่น้องอีกครั้ง ที่เมือง ซราเกน จ.ชวากลาง ด้วยตัวช่วยอย่างแผนที่กูเกิล
วิบากรรมของเออร์วาน เริ่มจากซูปาร์โน พ่อของเขา ซึ่งทำงานเป็นคนขับรถในกรุงจาการ์ตา พาลูกชายไปอยู่ในเมืองหลวงช่วงปิดเทอมในปี 2552 เออร์วานในวัย 5 ขวบ อยู่ในจาการ์ตาได้ 3 สัปดาห์ วันหนึ่ง ออกจากบ้านไปร้านเช่าเกมแล้วหายตัวไป พ่อตามหาแทบพลิกแผ่นดินแต่ไม่เจอ เขาฝากข้อความตามหาลูกชายไว้ทุกมัสยิดที่ผ่าน และขอความช่วยเหลือจากทีวีหลายช่อง ผ่านไปสองเดือนคว้าน้ำเหลว จึงตัดสินใจกลับบ้านเกิด หลายปีผ่านไป ผู้เป็นพ่อถอดใจตามหา แต่เชื่อว่าลูกชายยังมีชีวิตอยู่ และหวังว่าจะได้พบเจอกันอีกครั้ง
เออร์วาน เล่าว่า ยังจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น มีนักร้องเปิดหมวกเดินตามและบอกว่าจะพากลับเด็กชายกลับบ้าน ด้วยความเป็นเด็ก จึงหลงเชื่อ พวกเขาพาเออร์วานไปร้องเพลงขอทาน หากไม่ได้ตามเป้า บางครั้งจะถูกตี เด็กชายเร่ร่อนตามถนนในจาการ์ตาเกือบ 2 ปีครึ่ง ก่อนถูกพาตัวไปที่เมืองโซโล ราว 1 เดือน ก่อนกลับไปที่จาการ์ตาอีกครั้ง ขณะแวะที่เมืองโบกอร์ จ.ชวากลาง ขอทานกลุ่มนั้นวิ่งหนีตำรวจหลังได้ยินเสียงไซเรน ทิ้งเด็กชายไว้มัสยิดโดยลำพัง จากจุดนั้นชีวิตของเออร์วานเปลี่ยนไปในทางดีขึ้น หัวหน้าชุมชนพาเขาไปดูแล ไม่กี่เดือนต่อมา หัวหน้าชุมชนถึงแก่กรรม หลานคนหนึ่งของเขารับเลี้ยงดูเหมือนลูกบุญธรรม ได้ร่ำเรียนจนจบมัธยม
เด็กหนุ่มคิดถึงบ้าน แต่จำที่อยู่ไม่ได้เพราะจากมาตั้งแต่ยังเล็ก แต่ขณะเข้าร่วมฝึกอาชีพที่ศูนย์บริการบูรณาการเพื่อเด็กและสตรี ในเมืองโบกอร์ เมื่อเดือนที่แล้ว จู่ๆเขานึกอยากใช้แผนที่กูเกิลลองค้นหา เริ่มจากมองหาตลาดที่จำได้ว่าย่าเคยพาไป หลังสำรวจผ่านแอปพลิเคชัน Google Street View เห็นอาคารต่างๆที่แทบไม่เปลี่ยนไปจากที่เขาเคยเห็นตอนเด็ก เขาจดที่อยู่ของตลาดให้เจ้าหน้าที่สังคมสงเคราะห์ช่วยติดตาม ไม่นาน เด็กหนุ่มได้รับพัสดุเป็นภาพถ่ายของเขากับครอบครัวสมัยยังเด็ก ซึ่งเขาจำทุกคนได้ทันที ไม่กี่วันจากนั้น พ่อของเขาและเจ้าหน้าที่สังคมสงเคราะห์เมืองซราเกนรุดไปรับเขาที่เมืองโบกอร์ เมื่อวันที่ 6 ต.ค. ปิดฉากการพลัดพราก 11 ปี
ข่าวที่เกี่ยวข้อง